Gedichten
|
|
|
|
|
|
|
Geplaatst door Redactie , geplaatst op 28-06-2010
Zoals de zon steeds hoger rijst
en naar de grote dag verwijst,
zo is uit onze dood vandaan
met Pasen licht ons opgegaan!
Hij lag begraven in de nacht,
de doden hielden stil de wacht
en flarden wanhoop spookten rond –
de aarde: een gesloten mond
totdat een stem de grafsteen brak
en in het duister vuur ontstak
dat oplicht als de dageraad,
een zon die rijst en hoger gaat
veel hoger dan wij dwergen zijn,
nog hoger dan de bergen zijn –
zo hoog rijst Christus, levend Woord,
Hij klimt en klimt en klimt maar voort:
die volken eerlijk richten zal
en wereldwijd verlichten zal
tot heel de aarde vol zal zijn
van louter licht en zonneschijn.
Zing dan voor Hem dit vrolijk lied –
zijn helend licht begeeft u niet;
zing 's morgens, 's middags, 's avonds laat:
er is geen licht dat hoger staat!
André F. Troost
|
|
Verder lezen...
|
|
|
|
|
Geplaatst door Redactie , geplaatst op 11-06-2010
Dit is het lied van onze zon
die klom tot waar zij komen kon
en hoog aan onze hemel staat
maar dan weer daalt en ondergaat.
Zo is de loop die leven heet,
die na verloop van tijd vergeet
hoe hoog ons licht gerezen was
en wat ons licht in wezen was…
Welk mensenkind weet welke kracht
ons op doet klimmen uit de nacht
en even later ons, hoe hoog,
doet dalen naar de lage dood?
Is deze loop het blinde lot
of eer een heer, een geest, een god?
Hoe schoon ons levenslicht ook blinkt,
het rijst, staat hoog en het verzinkt!
Wij mogen zijn zoals de zon
die klom tot waar zij komen kon
en dan weer naar de aarde daalt
maar tot het laatst toe glanst en straalt.
Wij weten niet hoe kort of lang
wij dalen zullen – wees niet bang,
geloof maar: op ons blinde lot
rust dag en nacht het oog van God.
Dus doe dan als de lieve zon
die afmaakt wat zij ooit begon:
zij straalt totdat zij ondergaat –
de nacht door naar de dageraad.
André F. Troost
|
|
Verder lezen...
|
|
|
|
|
Geplaatst door Redactie , geplaatst op 04-05-2010
Als lopend vuur, zo gaat de Geest
in vlammen hoog en laag
van berg naar berg, van zee tot zee,
van toen tot aan vandaag.
Als lopend vuur gaat voor ons uit
een gids, een wolkkolom,
een lamp, het licht – wij zijn de bruid
en Hij de bruidegom!
Als lopend vuur, zo danst de Geest,
een vuur dat niemand dooft –
van zwart naar wit, van blank naar bruin,
een vlam op ieders hoofd.
Als lopend vuur brandt onze God,
die warm van hart herstelt
wat bleek, bevroren, levenloos
voorgoed lijkt uitgeteld.
Als lopend vuur gaat stap voor stap
maar wereldwijd het Woord –
de blijdschap van de bruiloft wordt
in ieders taal gehoord.
Als lopend vuur laait óp het licht,
de vonk die vorst verdrijft:
de grote zomer komt in zicht
die eeuwig zomer blijft.
Als lopend vuur, zo smeedt de Geest
de volken vrolijk om
tot één groot volk, voor één groot feest –
kom, Here Jezus, kom!
André F. Troost
|
|
Verder lezen...
|
|
|
|
|
Geplaatst door Redactie , geplaatst op 01-04-2010
Brak lachend in de nacht de hemel,
vroeg in de morgen danst het licht –
Pasen breekt open wat verzegeld,
voorgoed op slot lijkt, dood en dicht.
Nu is op slag het ijs gebroken,
de zwijgplicht van de stomme dood,
nu is het heilig woord gesproken:
Open u, aarde, geef uw brood!
Ruw bleven allen in gebreke:
wij, die beloofden trouw te zijn,
braken beloften, zijn gebleken
verraderlijk ontrouw te zijn.
Brak is de grond waarin wij zaaien,
de akker van een giftig hart –
hoe zal de oogst zijn als wij maaien?
Bitter, verzuurd, een steen zo hard.
Als niet de hemel was gebroken,
stralend in rozerode pracht,
was nooit een overvloed ontloken,
groen als de zomer, zoet en zacht.
Brak bleef ons water, brak de aarde,
noch heet noch koud, noch vlees noch vis,
als niet de aarde openbaarde
Hem die het brood des levens is.
Krachtig brak boven barre gronden
licht door een nacht vol duisternis:
Pasen verkondigt onomwonden
Christus, verrezen, vlees en vis!
Hij breekt de brakke aarde open,
Hij brak de bankring van de dood,
Hij laat ons in zijn lichtkring lopen –
Hij breekt, Hij deelt, Hij is ons brood!
André F. Troost
Melodie: psalm 118
|
|
Verder lezen...
|
|
|
|
|
|
|